wiedz, że
nie umarły
we mnie
róże

purpurowe
szmaragdowe

kąpane
w opium
nabierając
blasku

świecą
w twych
oczach

szaleją
wirują

napinają
ciało

byś mogła
tylko, w tej
dzikiej żądzy
spłonąć co wieczór
...
zasnąć

jesteśmy nieobecni
zaplątani
w ciszy zakłopotani
gdzieś miedzy
tym co filmem
w szpulach jest
schowane.

skrycie
próbujemy panować
nad własnym światem.

A jeśli los
nie byłby dla nas
tak łaskawy
nie dał nam matki
ani strawy

Rzucił  nas pomiędzy
pustkę
i kazał nam dać
więcej niż mamy

gdzie teraz zbieralibyśmy
swe myśli?

uwaga!

nie zrównoważony emocjonalnie
uciekł dziś z tego świata
w samej tylko piżamie
by jak twierdzi
dotknąć uczuć
w najczystszej postaci.

Ostatnio widziany w parku
niedaleko fontanny
gdzie próbował
językiem zlizać
szczęście z twarz dziecka

psychologowie informują
że większości ludzi
nic nie grozi, gdyż
jak czytamy w oświadczeniu
"są wyzbyci z okazywania uczuć"

ostrzeżenie kierujemy jedynie do
nadwrażliwych i niestabilnych emocjonalnie

Miejsca zabrakło
czasu zabrakło

strony zabrakło
słowa zabrakło

snuje się nocami
cichym szmerem
złapany blaskiem lamp
powtarzam sam do siebie
że wszystko to tylko
kwestia perspektywy
złapania fleszem oka
powietrza tańczącego
miedzy nami
przygarbionymi
szarymi
grzesznymi
i zwykłymi
naczyniami krwionośnymi

zastygam
w mroźnym spojrzeniu
człowieka biegnącego
na tramwaj do ...
i wgryzam się
w ślad pozostawiony
na przejściu dla pieszych

zżera mnie od środka
ta chęć dwubiegunowa
złapać się nie dała
ta pasożytnicza sprawa

okrada mnie zupełnie
i gdzie jest moje szczęście
spod stołu słychać drwiny
śmiech mój niespożyty

kręcę się wokół osi
statecznie wiercąc w złości
by wyrwać ją z mych trzewi
uwolnić się od trwogi

zaśpiewaj mi dziś
okryj głosem swoim miękkim
słodkim i ciepłym

usiądę wygodnie
i słuchać będę
nim zapomnę siebie
i odejdę

pozwól bym poczuł siłę
strun twych prężnych grzmoty
mógł w nich znaleźć drogę
własny klucz wiolinowy

kolejny
polejmy
powiedzmy
zmartwmy

złapmy
spójrzmy
potęgujmy
rozbierzmy

stańmy
nadzy
prości
i układni

złap mnie
nie pozwól
mi skoczyć
w dół
 
spójrz głębiej
niż w topiel
rzeki górskiej
tylko ona

kipi złością
szumi jakby
chciała
przemilczeć

to co oboje tylko wiemy...

w porywach szczęścia
rzygamy od razu
ptakami rajskimi
pięknem nieskończonym
pieszczotliwym słowem
miazgą czułych dotknięć

nie patrzymy tylko
jak roztrzaskujemy
z dziwnie błahą łatwością
swoją boską cząstkę