oderwanie

To jedyne słowa

które napisałeś 

porwany namiętnością 

będziesz biegł z siłami Ikara

oczy Twe przymknięte

znów zalane łzami

niczym byk na corridzie

dla uciechy ludu

dasz się zaszlachtować

mieczem pełnym bólu

To jedyne słowa

które napisałeś

zanim się ułożysz

w ciemnym kącie świata

gdzie nikt nie przyuważy

jak dzielny towarzysz

niszczał sam w milczeniu

bez swojego brata

nic nie muszę mówić, Ty wiesz.

Omnibusem,
pępkiem świata
Nie jestem!
Błyskotliwym
rzucającym na kolana
Nie jestem!

Mówisz do odbicia prostoty
odbijasz się o chaotyczność,
gdzie między granicami
racjonalności i infantylności
powstał bufor
co pochłania
wyrzuca
wyrzuca i wciąga
Gniew zatrzymuje się na zamkniętym
oknie Ciszy
Rozkładam ręce
by za chwile ścisnąć pięści
Krzyk, albo zaszyte usta
sprzeczny sam ze sobą

Zabawny i zarazem głupi
Ojciec jedynie swoich myśli


Zaklaszczę zatem
wstanę wykrzykując
bIs bIs !!

Sprowadzę scenę do absurdu
gryząc się w łokieć
będę kręcić się kręcić
na środku skweru
od godziny do godziny
zaczepiając i uciekając
bawiąc się w chowanego
z obrazami...

CZARNE SERCE

Oddechem

Zerwałem się!

zimna woda wlała mi się w nozdrza

Zapomniałem

nie jestem delfinem

Choć wydawało się

że na chwile skóra napięta była

na kształt płetwy

Obudziłem się!

pęcherze powietrza wystrzeliły

jak z gejzera rozbłyskując

w Oceanie Spokojnym 

Powietrza! Powietrza!

potrzebuje do życia

oceanu bym nie patrząc na ptaki

sam mógł latać

gdzieś na tafli dwóch światów

Wiolonczela

(Szeptam)” Przyjdź do mnie...”

Usiądź…

Plecami zwrócona do mnie…

Między udami moimi ułóż swoje Ciało

Rozpuszczę Twoje włosy,

Aby kasztanowy kolor zabarwił mi oczy.

Usiądź wyprostowana

Nie nagannie skupiona na swych myślach.

Ja swoją dłonią uchwycę

Struny Twoich piersi…

… wiatr  lekka potrząsa struną…

Wyłonił się z ciszy dźwięk „e”

Z nim Twój słodki zapach

Delikatnie owinął kawałek mojej szyi…

… nagły bezruch…

Tak jakby oddech ucichł,

Dłoń opadła

Oczy zamknęły się siłą ciężkości

Bez cielesności  wyrwani

Z bólu i trudu egzystencji

Staliśmy się muzyką

Nie słyszalną dla ludzi.

Na chwilę co nie zna pojęcia czasu

Uwierzyłem że umiem grać

Na tej pięknej kasztanowej wiolonczeli.

do biegu

na samym starcie już spóźniony o czas

zapomniałem że biegnę w maratonie trudów i uciech

ciągle muszę nadrabiać te wszystkie chwile

które pochłonęły mnie na łące

i zamknęły w niewielkiej otchłani uśmiechów

bunt nie wchodzi w rachubę za dużo zawdzięczam aniołom

by teraz ich krzywdzić prostotą

stać się fotografią wyblakłą

śmieszność prawdziwego losu

polega na ciągłej sprzeczności z samym sobą

rezygnacji i udanych powrotów do marzeń

Sabbath

Jest noc

Jest moc

W zacisznych kątach słychać szeptane słowa

„ARI ARI NATAS ARI”

Rak łacińskich modlitw starych

Z pordzewiałych kotłów

Płynie gęsta maź błotnista

Cuchnąca zieleń z dodatkiem jęzorów żabich

Skrzydeł wampirzych sierści i pazurów ptasich

Do pustych czasz

„ARI ARI NATAS ARI”

Szeptane w piwnicach

Gdy książę ciemności

Króluję na niebie

Rozjaśniając swą chwałę

W noc tak podobną

Siedziałem na skale

Książę spoglądał swym zbliźniałym licem

Ja wyciągałem powoli

Targałem i paliłem

Starych wierszy

Pieśni żałobnych

Tasiemce grube

Pożółkłe

Aby tylko ogrzać ręce

W tę noc tak mroźną

Jakbym się tulił do

Królowej lodu

Nic nie pamiętam ze spalonych wierszy

Oziębłość

Ile jeszcze cierpień

Znieść trzeba

Krzyży przenieść

I wbić na szczycie świata

By zasłużyć

Na miano Homo sapiens

Era mózgu łupanego

Wiary wielkości orzecha

Uczuć pieczonych na ogniu

Krwawe steki

Pomarłych

Pogrzebanych

Wspomnień pożółkłych na amen

Po setkach pokoleń

Ten sam Bóg

W innej tylko masce

Małego dziecka

Przesypuje piasek

Koparką z plastyku

Wołając do przechodzących

Pozwólcie rodzicom

Przychodzić do Mnie

Mam tyle im do powiedzenia

Tak mówi dziecko-Bóg

Za swoimi stwórcami

Których prawie nie zna

Tak prosi Bóg swoje dzieci

By przyszły do Niego

Cisza

Przepraszam pana bardzo

Czy nie widział pan może

Dzisiaj ciszy

Moja mi gdzieś zginała

Gdzie jesteś

Już po wszystkim

Zostałem tylko ja

Bez dźwięków

Warkotu muzyki i śliny

Wychodzi mała istota

Z posiniaczonymi wargami

Tu jesteś moja droga

Przytul się nic już Ci nie grozi

Wyzwól się z więzów krzyków

I ogrzej ręce swe drobne

Przyszedłem tylko po Ciebie

By mówić tak niewiele

Albo być jak niemowa

Jak TY